از خواب که بیدار می شم اول بیرون و نگاه می کنم! نه...! امروز هم هوا داغ و آفتابیه! خبری از بارون نیست، خب به درک که بارون نمیاد، یا نمی خواد بیاد، می شه دوش آب سرد گرفت

دوست قدیمی زنگ می زنه که باهم بعد از مدت ها صحبت کنیم! حوصله شو ندارم، نمی تونم بپیچونمش، مجبور می شم نیم ساعت تمام به ماجراهای مسخره ای که تعریف می کنه گوش بدم، خب به درک، بعدش یه لیوان گنده چای تلخ حالمو جا میاره!

می رم بیرون دنبال کارای عقب افتاده ام، چی کار کنم که خیابونا بند اومده؟ چی کار کنم که گرما بیداد می کنه؟ چی کار کنم که باید تا بی نهایت پشت این چراغ های قرمز ممتد گیر کرد؟ چی کار کنم که این آقای چاقالو اجازه بده منم یه کم نفس بکشم؟ چی کار کنم؟؟؟؟؟؟ خب به درک! تا ابد که اینجا نمی مونم، بالاخره می رسم به مقصد، بالاخره بارون میاد، بالاخره چراغا سبز می شن، بالاخره دوست قدیمی من آدم می شه...

پ.ن.۱) هر تابستون بدتر از تابستون قبل! خدا جون نمی شه من و از بهار پرت کنی تو پاییز؟؟؟؟

پ.ن.2) نفرت انگیزترین موجودات جهان مردانی هستند که وقتی با همسرشون می رن بیرون زیر چشمی به خانوم های دیگه نگاه می کنن

پ.ن.3) ببین خدا جون! هر کسی خواست باهات حرف بزنه، هرکی خواست بیاد پیشت بهش گفتم سلام منو بهت برسونه، بی معرفت نباش! حداقل جواب سلام منو بده

من نمی دونم پس تو کی می خوای یکی از اون معجزه قشنگاتو رو کنی!! باور کن الان وقتشه، بدجوری گیر افتادم

یه جورایی چپکی نگام می کنی که هرکی ندونه فکر می کنه مرتکب یه جنایت شدم

این روزا فکر کنم سرت شلوغه که حواست به من نیست

حالا خودمونیم! احمق تر از منم آفریدی؟؟؟ دچار مازوخیسم مزمن شدم،،دائم دارم خودمو سرزنش می کنم

بیا و با ما آشتی کن، بچه که زدن نداره، من دارم فریاد می زنم بهت محتاجم، محتاااااااااااج

امروز بیا! فردا اگه بیای منت کشی قبول نمی کنما!

روزا و شبای من داره به مسخره ترین وضع ممکن می گذره

این آدمای الکی خوش و به ظاهر سرمست یکی یکی وارد زندگی من می شن و بعدش خیلی زود محو می شن

چقدر بعضی از آدما کم توقعن... انگار از زندگیشون هیچی نمی خوان. آدم یه جورایی حسودیش می شه

حالا من احمق تمام گذشته ام با فکر کردن به آینده خراب شد... آینده ای که معلوم نیست ارزش این همه فکر کردن و محتاط بودن و داره یا نه

پ.ن.۱) تا مرا فرصت جوانی بود همه تشویش زندگانی بود

چون که پیری رسید دانستم... زندگانی همان جوانی بود

پ.ن.۲) خدایا به من یاد بده چه طور باید زندگی کنم! من بلد نیستم!!!

پ.ن.۳) برای تو:

جذاب ترین مرحله ی عشق همین است

از من تو همان چیز بخواهی که ندارم!

امروز وبلاگم یک ساله شد

یه حس عجیب و غریبی دارم

همین...

ok خدا جون؟؟؟؟؟؟؟؟

با تو می توانم ادامه دهم چون عاشقت نیستم، چون تمام قد می بینمت.یادت هست وقتی قرار شد با هم باشیم تو می دانستی که من آدم مغروری هستم و من می دانستم که تو وقت هایی هست که بی خود و بی جهت عصبانی می شوی. عیب های هم را دیدیم و همدیگر را پسندیدیم. توی این سال ها عزم کرده بودیم که از هم توهم نداشته باشیم، من دقیقاً همانی بودم که بودم، تو درست دیده بودی و من هم.

قرار نبود چیز دیگری از آب در بیاید. همان طور که انتظار می رفت تو عصبانی شدی و سرم داد کشیدی و من آنقدر مغرور از کنارت می گذشتم و حرف نمی زدم که دلت می شکست. اما همان طور که انتظار می رفت، همدیگر را بخشیدیم

حالا ساده می گویم دوستت دارم و عاشقت نیستم، دوست داشتنی که برتر از عشق است.

از همه تون ممنونم که بهم سر زدین و به یادم بودین. تو این مدت نمی تونستم آپ کنم. دلم برای همه تون تنگ شده بود. اینم یه شعر از فریدون مشیری که من خیلی دوسش دارم

می خواهم دست از سرت بردارم و بر چشمانت بگذارم تا خورشيد روشن دو چشمت ذوب كند حجم اسير تنهايی مردابی مرا.

دست از سرت بر می دارم تا ديگران نفهمند دستم بر چشمان رنگ عسل توست.

 می خوام از عشق حرف بزنم، اگه از عشق حرف نزنی که اصلاً کسی با کسی حرف نمی زنه. عشق راه نجات انسانه، انگیزه ی هر ارتباطی در هر قالبی از محبت و دوستی عشقه.

عشق تو وجود انسان فطریه، همون تشابهی که بین خالق و مخلوق وجود داره. اما عشق رو با اکتساب پرورش می دن. ضامن بقای عشق، یاد گرفتن اونه، درست مثل زندگی کردن، این تلاش در واقع ارج گذاشتن به عشقه.

عشق یعنی ما بخوایم یک نفر به غیر از خودمون رو بشناسیم. وقتی که حوصله ی این تلاش رو داشتیم عشق پدید میاد وگرنه تو نطفه می میره و این خیلی دردناکه. ما هر روز عاشق می شیم و هر روز هم قاتل عشقمون می شیم، چون احساس ترس می کنیم.

می ترسیم چون می دونیم زندگی بدون عشق بی دردسره، این اوج تراژدی انسان معاصره، عاشقی که قبل از هر کس قاتل عشق خودشه.

شاید از عاقبتش می ترسیم ولی اصلاً لزومی نداره که عشق نتیجه ی خاصی بده، همین که آدم به شناخت یه نفر دیگه می رسه، کافیه. اگه این عشق پدید بیاد می شه تعمیمش داد. اما ما عشق رو معامله می کنیم که یه طرفش سود یا زیانه و چون بهره ای نمی بینیم اون رو رها می کنیم. کافیه که یه کم احساس مسئولیت نسبت به نفر دیگه داشته باشیم، اون وقت عشق احساس زنده بودنه، فقط همین!

خیلی از ماها از عشق سرخورده می شیم چون معنای عشق رو نفهمیدیم، عشق یعنی آزادگی و رهایی، یعنی در قید تعلق و اجبار نبودن.عشق به خاطر عشق! عشق به خاطر زندگی و مرگ! که خوب زندگی کنیم و خوب بمیریم.

عشق مجنون به لیلی چی بود؟ اون عشق یه عشق دیوانه وار بود، وقتی معشوق رو به نفس ذات هم ترجیح می دی.

عشق زحمت می خواد! شاید خیلی بهای گزافی بدی، اما نباید فراموش کنی که عشق چیزیه که از خدا به تو رسیده، پس ارزش رنج کشیدن رو داره.

هاله ی مرگ ترسه و هاله ی عشق گناه، گناه عشق از اینه که شناخته نشده. وقتی بودا می گه:«عاشق بودن مثل ایمان داشتنه». یا می گن که عاشقا بهترین مومنا هستن، چطور ما با سنت ها و تعصبات قدیمی خودمون عشق رو با حس گناه کنار هم می ذاریم؟ مگه خدا عشق رو برای انسان هدیه نیاورده؟ باید باور کنیم که انسان لیاقت عشق رو داره. باید کلمه ی عزیز عشق از هاله ی ترس و گناه پاک بشه.

عشق با خودش چی میاره؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یک چیز در نگاه عوض می شه برای همیشه. مردم همیشه همون مردم هستن، کوچه ها،خیابون ها،اما تا حالا از پشت یه نقاب دیده می شدن، اما عشق نقاب رو بر می داره، فکر زبون باز می کنه و عشق بهونه ای می شه برای گفتن و آدمای عاشق همیشه حرفی برای گفتن دارند.

خیال کردی معجزه چیه؟ معجزه ساده است. معجزه در هر لحظه اتفاق می افته، مدام در حال جریانه و همیشه ترس آلود از مرگ.

بیا عاشق بشیم، عاشق واقعی، نه این که عشق رو تعریف کنیم و دنبال معجزه ی بزرگی ازش باشیم.

اگر گاهی ندانسته به احساس تو خندیدم

و یا از روی خودخواهی فقط خود را پسندیدم

اگر از دست من در خلوت خود گریه ای کردی

اگر بد بودم و هرگز به روی خود نیاوردی

اگر تو مهربان بودی و من نامهربان بودم

برای دیگران سبز و برای تو خزان بودم

اگر زخمی چشیدی گاه گاهی از زبان من

اگر آزرده خاطر گشتی از لحن بیان من

                                        عزیزم!           گناهم را ببخش

                                                           مرا ببخش                  مرا ببخش

******************************************************

آیا من باعث اوقات تلخی تو شدم؟ اگه این طوره خواهش می کنم اون و علیه من به کار نبر، من خیلی کم به خودم تسلط دارم و اون خیلی کم هم بیشترین میزانیه که از عهده ام بر میاد، بازم منو ببخش، عزیز ترین! من و همون طور که هستم بپذیر

******************************************************

نا مهربانی را هم من از تو دوست می دارم

بیهوده می کوشی بمانی مهربان ای دوست

می ترسم از همه ی چیزهایی که زمانی منو با دنیای بزرگ و پر از آدم بیرون ارتباط می داد، پاسخ دادن به لبخندی، نگاه کردن توی چشمایی یا شاید دستای کسی رو گرفتن.

می ترسم از همه ی اینا، از من، از ما. حتی از خودم هم توی آینه وحشت دارم.

می ترسم از لبخند کسی و نمی دونم که چرا همیشه باید دنبال دلیلی برای لبخند دیگران باشم، نمی دونم چرا لبی برای کلمه ی محبت آمیزی باز شده؟ حتماً نفعی در اون هست!

گذشته روزایی که همه عشق رو باور داشتن. "چرا منو دوست داری؟" سوالی نبود که هر کسی از کسی بپرسه! می ترسم از جواب این سوال!

می ترسم از اینکه سیاهی رنگ سال شده و اگه سفید باشم، لکه به حساب بیام!

مجبورم خوب بودن رو بلد باشم اما نگم که بلدم.

***************************************

آخر چرا جواب ندادی

هر آدمی دو تا قلب داره، قلبی که از بودنش با خبره، و قلبی که از حضورش بی خبر.

قلبی که از اون با خبره همون قلبیه که توی سینه می تپه، همونی که گاهی می شکنه، گاهی می گیره و گاهی می سوزه، گاهی سنگ می شه و سخت وسیاه، گاهی هم از دست می ره. با این دل می شه دل بردگی و بی دلی رو تجربه کرد، دل سوختگی و دل شکستگی هم توی همین دل اتفاق می افته، سنگدلی و سیاه دلی هم ماجرای همین دله.

با این دل عاشق می شیم، با این دل دعا می کنیم و گاهی با همین دل نفرین می کنیم و کینه می ورزیم و بد دل می شیم.

اما قلب دیگه ای هم هست، قلبی که از بودنش بی خبریم، این قلب توی سینه جا نمی شه و به جای اینکه بتپه، می وزه و می باره و می گرده و می تابه.

این قلب نه می شکنه و نه می سوزه و نه می گیره. سیاه و سنگ نمی شه، از دست هم نمی ره. انقدر سبکه که هیچ وقت هیچ جا نمی مونه، بالا می ره و بالا می ره و بین زمین و ملکوت می رقصه، آدم همیشه از این قلبش عقب می مونه.

این همون قلبیه که وقتی تو نفرین می کنی، اون دعا می کنه، وقتی تو بد می گی و بیزاری اون عشق می ورزه، وقتی تو می رنجی اون می بخشه...

این قلب کار خودشو می کنه، نه به احساست کاری داره، نه به عقلت، نه به چیزی که می گی، نه به چیزی که می خوای

و آدما به خاطر همین دوست داشتنی اند، به خاطر قلب دیگه شون، به خاطر قلبی که از بودنش بی خبرند

به بچه ها گفتم وقتی در ازل "دل" تقسیم می کردن به من "سنگدون" رسید!

راستش خیلی این عاشقیت های مد روز شده رو نمی فهمم، جماعت امروز عاشق، فردا فارغ

از خوب و بدش نمی گم، از درست و غلطش هم، فقط خیلی متوجه نمی شم حرفای کسی رو که یه ماه پیش سوزان ترین love story رو با یکی داشت حالا با یکی دیگه، یه ماه دیگه هم باز یکی دیگه و ...، دلش هم هیچ وقت واسه هیچ کدوم تنگ نمی شه، من برعکس اون "عشق" بلد نیستم، اما می دونم عاشقی بستنی یخی نیست یعنی به ما که این جوری گفتن.

به ما گفتن از عشق خستگی میاد و زخم. گفتن زخم هاتون رو بشمارین، اگه زیاد بود عاشقیتون بالا بوده، من اونارو نمی فهمم که مثل ابراهیمن در آتش، از این همه عاشق می گذرن بی زخم، بی درد، بی یادی حتی.

من رمانتیک نیستم. تو فکر کن حتی به عمرم هم گریه نکردم، اما این کرور کرور دروغی رو که اونا از تو جیبهاشون در میارن و مفت مفت خرج می کنن و باهاش عشق می خرن و دل می برن رو متوجه نمی شم.

به ما گفتن واسه عاشق شدن باید به جون زد. برای جماعتی مثل من البته یه وجب زخم و یه تیکه خون بسه دیگه واسه این باقی مونده ی جون، من واسه کسایی می گم که توی کار دلالی دلن ما که دل نداشتیم، هیچ وقت.

نمی خوام بگم چه طور عاشقی کنی، چه طور تفریح کنی، من عاشقی و تفریح رو اصلاً بلد نیستم، فقط بهت می گم اگه می خوای عاشق باشی، اول اون قدر قد بکش که بتونم زیر سایه ات خنک شم، یا لااقل اون قدر که بتونم روی دیوارت یادگاری بنویسم، قد بکش اما... نه اون قدر که کسی، هیچ کس قدش به قدت نرسه!

احساس می کنم ذهنم دیگه گنجایش هیچ فکری رو نداره، پر شده از یه عالمه علامت سوال، یه عالمه ناراحتی های کوچولو، فکرای مزخرف، غصه های الکی

دلم می خواد یه مدت از همه چی دور باشم، از همه ی چیزایی که منو یاد زندگی کردن و این آدمای دور و برم میندازه

ای کاش جسمم خسته بود، می شد با چند ساعت خوابیدن و استراحت کردن خستگی رو از بین برد، ولی فکر من یه خستگی عجیب داره، حالم داره از این زندگی بهم می خوره

آخه خدا جون! من چه مرگمه؟؟؟؟ چرا اینا نمی فهمن من حالم بده؟

تمام زندگی من پر شده از قانون و قاعده و دستور، اصلاً نمی فهمم چرا مجبورم بعضی از این قانون های مزخرف و مسخره رو رعایت کنم؟ قانون هایی که حتی نمی دونم کی وضع کرده؟ به درست یا غلط بودنش هیچ اطمینانی ندارم.

گاهی وقتا که فکر می کنم می بینم که 20 سال از زندگیم این جوری گذشت، فقط رعایت کردم، اجرا کردم، گفتم چشم، قبول کردم، کافی بود یه نفر یه قانونی واسه خودش درست کنه، من باید بدون هیچ چون و چرایی قبول می کردم، هر وقت خواستم بگم بابا آخه این چه قانونیه؟ گفتن ساکت! بگو چشم، رعایت کن، اگه قبول نکنی، اگه مخالفت کنی می شی یه آدم متفاوت، آدم متفاوت توی این دنیا جایی نداره

دیگه نمی خوام این جوری زندگی کنم، اصلاً به بقیه چه ربطی داره که من دارم چی کار می کنم؟ خدا این دنیا رو اینقدر بزرگ آفریده که من جای هیچ کسی رو تنگ نمی کنم، پس هیچ کس حق نداره اذیتم کنه، حق نداره بهم چپ چپ نگاه کنه، حق نداره تو کار من دخالت کنه، حق نداره بهم دستور بده

مگه این آدما چی به من دادن که حالا مجبور باشم مطابق میل اونا رفتار کنم؟ واسه اونا زندگی کنم

خدا...خدا...خدا... فقط تو! فقط تو .........